Selecteer een pagina
Jaren geleden lijkt het. Is het ook. Dat ik werkte. Hard. Heel hard. Vol passie. Plezier. In een geweldige baan. En een prachtig bedrijf. Met mega kansen. Veel succes. Bergen resultaat. En legio lessen.

Want was ik gelukkig? Soms. Was ik blij? Soms. Was ik trots. Vaak. Was ik moe? Vaak. Deed ik veel? Heel veel. Goed? Heel goed. En toch. Toch knaagde het. Schuurde het. Haperde het. Want ik voelde iets anders. Iets engs. Overweldigends. Iets dat groter leek dan mijzelf.

Het was een beer. Een hele grote beer. Diep in mij. Die groeide. Gromde. Krabde. Sloeg. Met grote klauwen. En lange nagels. Ik schrok ervan. Vocht ertegen. Begreep het niet. Met mijn hoofd. Als de beer kwam, hield ik mijn adem in. Negeerde ik. Haar kracht. Haar power. Haar roep. Met alle gevolgen van dien.

Het knalde naar binnen. Bam. Implosies, van ingehouden berekracht. En nog deed ik niets. Hoopte ik, dat het weg zou gaan. Want soms, soms werd het even stil. Hield zij zich rustig. Even. Was ze weg. Dacht ik… Ha. Not.

Never underestimate a fool bear.

Het was gewoon winter. En wat doet een beer in de winter? Yep. Een winterslaap. En op een dag besefte ik opeens, wat zij deed. Tijdens die winterslaap. In die ogenschijnlijke rust en afwezigheid.

All she did was saving. Saving power. Saving energy.

Zij spaarde energie. Om te overleven. Te OVERLEVEN! Het vol te houden. Om daarna weer wakker te worden. Vermagerd, maar heeel alert. Eager om terug te komen. Vol honger. Om te blijven leven. En ik wist. Ineens. Door de metafoor van mijn beer in winterslaap:

DEZE-BEER-GAAT-ECHT-NIET-WEG

En het werd een soort mantra. In mijn hoofd. Geen ontkomen aan.

DEZE-BEER-GAAT-ECHT-NIET-WEG
DEZE-BEER-GAAT-ECHT-NIET-WEG

En dit te horen. Te weten. Te Voelen. Dat was genoeg. De druppel. Om te beseffen, dat vechten zinloos was. Ik was nooit sterk genoeg. Voor een beer. Nooit.
Maar belangrijker nog.  Deze beer wilde niet vechten. He-le-maal niet.

Deze beer wilde vrij zijn.

Vrij om te struinen. Te zoeken. Te proeven. En te vinden.
Wat haar plek zou zijn. De volgende lente. De plek waar ze vruchten zou plukken. Bij zou tanken.
Zichzelf zou voeden. Opladen. Na deze winterslaap.
Om weer vol in haar kracht te komen. Sterk te zijn. Vrij te zijn.
Dat was wat zij wilde.

En deze beer wilde meer.

Ze wilde out of the office en into the woods.
Ze wilde hakken uit en cowboy boots aan.
Niet dansen naar pijpen maar dansen rond het vuur.
Niet de geur van airco maar de geur van koffie.
To get out of the train and get into the yoga.

En oh, ze vertelde nog zoveel meer. Deze beer.
Toen zij er eenmaal mocht zijn. Toen ik haar zag. Koesterde. En knuffelde.

Deze beer leerde mij, op verschillende niveaus te ‘zijn’. Te groeien. En waar te nemen.
Van een onbestemd gevoel. Een knoop in mijn maag. En stress in mijn lijf.
Maakte ik met haar mijn eigen verhaal.

En ik deed, wat me te doen stond. Ik nam ontslag. Koos voor vrijheid.
Ik ‘gooide oude schoenen weg, nog voor ik nieuwe had’. Met dozen tegelijk.
Omdat ik besloot alleen nog maar te voelen. Te vertrouwen. Op mijn hart. Mijn creativiteit. Mijn intuitie. Mijn beer.
Dat alles goed was. Zoals het was.

Ik deed deuren dicht. En opende de kooi.
Unlocked the chains. Van deze hele grote beer…

En de reis die volgde? Die duurt nog steeds. Vol passie. Creativiteit. En vuur.
Vol vertrouwen. In dat wat komt.
Vol succes. In dat wat is.
Moeiteloos. Voor dat wat mag.

En die beer? Die was de basis. Van alles wat ik nu doe. Zie. En leef.
En de eerste in een rij. Van hele krachtige dieren. Voor mij.

KRACHTDIEREN.

Een van de metaforen waarmee ik werk.
In coaching en training. Net als met vele anderen.

Mijn beer stond voor creativiteit.
Kracht. Vrijheid en intuitie.
Natuur, verbeeldingskracht en nog meer.

Ze is verbonden met beelden. Geuren. Kleuren.
En zelfs met smaak. Samen maken we mijn verhaal.
Het verhaal van de beer.

Nog steeds.


Heb jij ook zo’n beer?  Of een ander dier, verbonden met jouw kracht?

Laat het me weten, ik kijk er naar uit.
En dit verhaal? Dat is nog niet ten einde.
Maar daarover later meer ;-)!