Selecteer een pagina

Ingeving zijn mij niet vreemd. In een flits komen ze binnen. En ja. Ondertussen weet ik dat ik hiernaar mag luisteren. Het niet hoef te verklaren. Mijn hart weet meer dan mijn hoofd altijd snapt. En altijd brengt het me iets. Een inzicht, een eye opener of een spiegel. Life is full of magic. Zo ook vandaag.

Weven moest ik. Opeens. Weven?! Ja, weven. Ik heb na mijn elfde nooit meer geweefd. Of gewoven. En toch wilde ik weven. En dus dook ik in de kast. Wol, dat had ik nog wel. En daar achterin, daar lag nog een weefraam. Van mijn meisje. Nooit naar gekeken, nooit mee geweven. Maar nu is hij voor mij.

Ik zette ‘op’. In een rondje. Want een cirkel moest het zijn. En ik begon. Bij de kern, daarna naar buiten. Losse draden werden een geheel. En daar kwamen ze. De symboliek en metaforen van dit weefwerkje. In de stilte van het werken met mijn handen vierde de symboliek hoogtij. En dat deel ik graag. Want wat heeft dit weefwerkje met ‘het leven’ gemeen? Wat zegt dit weefwerkje over jou..? Komt ‘ie.

scheidslijn

Begin bij de kern  Ik begin met weven. In het midden. Het hart van het werkje. De kern. Jouw kern. Als die stevig staat, volgt de rest vanzelf. Zonder stevige basis geen fundament. De draden hebben geen grip, de cirkel wordt niet rond. Dus wil jij je ‘heel’ voelen? Leef dan vanuit jouw kern. Van binnen naar buiten. Dan wordt de cirkel heel mooi rond. Net als bij dit weefje.

De cirkel is altijd rond  Dit weefwerkje is rond. Vanaf het begin. Waar ik ook stop, wat ik ook doe,  de cirkel zal er altijd zijn. Hij wordt niet opeens een vierkant. En ook geen ster. Een beetje eiig misschien, maar rond blijft het wel. Cirkel na cirkel wordt het product van mijn aandacht meer. Groter. Mooier. Af. Net als The Circle of Life.  Wat je aandacht geeft groeit. Onder je handen. No beginning, no end.

Losse eindjes mogen er zijn Eindjes eindjes eindjes. Overal zie ik eindjes touw. Wat ik daarmee moet doen? Geen idee. Hoe dat ‘hoort’? Ook dat weet ik niet. Maar ik laat het los. Weef verder. Ga verder. En vertrouw. Dat het goedkomt. Dat ik straks wel weet hoe dat moet. En dat klopt. Want op het eind is er maar een manier. Al die losse eindje? Ik knoop ze gewoon aan elkaar. Aarzel dus niet. En ga. Start before you’re ready. Die losse eindjes mogen er zijn.

Focus op proces en vertrouw op het resultaat En dan is het af. Opeens. Snel. Sneller dan gedacht. Rond en tastbaar. Mooi? Best. Maar dat doet er niet toe. Ik heb genoten. Van het doen zonder weten. Van het gaan zonder doel. Ik heb genoten van het proces. Van de inzichten. Van de ideeen. Van de inspiratie, die ik erdoor kreeg, En dat maakt dit weefwerkje waardevol. Voor mij en misschien ook wel voor jou. Focus op het proces en de rest komt vanzelf.

Je weeft je eigen verhaal  En dan. Wevend kom ik tot rust. Ik voel de stilte, hoor mijn ziel. Gedachten komen en gaan. Over dit werkje. Over de symboliek. Over deze blog. Waarvan ik weet dat ik ‘m wil schrijven. En er stromen meer ideeen. Vanuit mijn handen naar mijn hart. En ik besef dat er weer een verhaal is geboren.

Elk moment kan ik kiezen. Welke kleur en welk touwtje. Dubbel of terug en wanneer is het klaar? Ik beslis. Ik bepaal. Wat ik doe en wat ik laat. En ik besef, hier aan de keukentafel in Den Bosch. Ik leef mijn eigen verhaal. Ik weef mijn eigen verhaal. Weef jij met me mee?